ق قانون قانون معرّب كانن است كه لغتى يونانى است . منطقيان متأخر قانون مأخوذ در تعريف منطق را به « قضيّه‌اى كلّى كه شامل موارد جزئى بسيار شود » تعريف كرده‌اند . مانند قضيّهء « كلّ فاعل مرفوع » . اگرچه قانون اصطلاحا در علوم مختلف به همين معنى به كار مىرود ، امّا معنى « قانون » كه در وصف منطق به كار رفته ، همان معنى اصلى و لغوى آن است . و معنى اصلى و لغوى آن‌چنانكه فارابى در احياء العلوم تصريح كرده هرافزار و آلتى است كه براى مصون ماندن از خطاى حسّ در مورد كمّيت يا كيفيّت اجسام يا جز آنها به كار رود . مانند شاقول و پرگار و خطكش و ترازوها و نظاير آن . آنگاه چنين مىگويد : « فإنّ القوانين المنطقيّة الّتى هى آلات يمتحن بها فى المعقولات ما لا يؤمن أن يكون العقل قد غلط فيه ، أو قصر فى ادراك حقيقته تشبه الموازين و المكاييل الّتى هى آلات يمتحن بها فى كثير من الاجسام ما لا يؤمن أن يكون الحسّ قد غلط فيه ، أو قصر فى إدراك تقديره ، و كالمساطر الّتى يمتحن بها فى الخطوط ما لا يؤمن أن يكون الحسّ قد غلط أو قصر فى ادراك استدارته » ( احصاء العلوم فارابى ، ص 54 ) . پس همچنانكه برخى از آلات و ادوات موجب حفظ آدمى از خطاى در محسوسات مىشود ، منطق هم آلتى است كه موجب حفظ ذهن از خطاى در معقولات مىشود . بنابراين حق اين است كه آلت قانونى به افزار سنجشى و افزار